Informator na temat warunków życia i pracy w Finlandii

Informacje ogólne, czyli co o Finlandii powinieneś wiedzieć przed wyjazdem.  Finlandia, znana również jako Republika Finlandii, jest zaliczana do grupy najbogatszych krajów Unii Europejskiej. Wysoki standard życia to jeden z kilku powodów, dla którego osoby decydują się na pracę w tym kraju. Wzrost gospodarczy opiera się głównie na sukcesach przemysłu eksportowego. Najważniejsze dziedziny gospodarki to głównie przemysł technologiczny (elektroniczny, mechaniczny i metalurgiczny), przemysł stoczniowy, leśny, chemiczny i petrochemiczny oraz odzieżowy. Finlandia jest także jednym z liderów technologii ICT i green-tech, a także jednym z największych producentów papieru
i produktów drewnianych na świecie. Rozwija się także działalność usługowa będąca odpowiedzią na zapotrzebowanie wynikające ze starzenia się społeczeństwa.

Jeżeli myślisz o wyjeździe do Finlandii w poszukiwaniu pracy, warto, abyś wcześniej zapoznał się z kilkoma przydatnymi informacjami dotyczącymi tego kraju.

Finlandia położona jest w Europie Północnej i liczy 5 627 611 mieszkańców. 10% powierzchni kraju stanowią jeziora, zaś 69% lasy, co czyni Finlandię najbardziej zalesionym krajem Europy. Finlandia graniczy ze Szwecją, Norwegią i z Rosją, a jej stolicą są Helsinki. Język fiński i szwedzki to dwa oficjalne języki Finlandii. Finlandia ma dużą populację anglojęzyczną, 70% osób deklaruje znajomość języka angielskiego na poziomie swobodnej komunikacji. W urzędach, restauracjach i miejscach publicznych nie ma problemów z porozumieniem się w języku angielskim. Języka fińskiego, który należy do języków ugro-fińskich, używa zdecydowana większość mieszkańców, zaś szwedzkiego 5,6% społeczności. Na północy kraju, w Laponii, zamieszkuje około 7000 Lapończyków. Około jedna czwarta z nich używa języków lapońskich jako ojczystych.

Od 1 marca 2002 roku oficjalną walutą Finlandii jest euro (€). Finlandia jest krajem o ustroju demokracji parlamentarnej. Funkcję głowy państwa sprawuje prezydent, który jest wybierany na sześcioletnią kadencję w wyborach powszechnych.

Podzielona jest na 6 prowincji: Finlandia Południowa, Finlandia Zachodnia, Finlandia Wschodnia, Oulu, Laponia, Wyspy Alandzkie. Od 1 stycznia 2011 r. kraj, zgodnie z nowym podziałem administracyjnym, składa się z 19 regionów (maakunta), 70 subregionów (seutukunta) oraz 342 gmin (kunta).

W Finlandii panuje wolność wyznaniowa. Dominującym wyznaniem państwa jest wiara luterańska.
W kraju działają również parafie i wspólnoty wyznania prawosławnego, katolickiego, żydowskiego i muzułmańskiego. Finlandia, według badań WHO ma najczystsze powietrze na świecie. Finlandia jest również znana jako „kraina tysiąca jezior”. W rzeczywistości znajduje się tam 187 888 jezior, więcej niż w jakimkolwiek innym kraju proporcjonalnie do jego wielkości. Koszty utrzymania w tym kraju należą do najwyższych w Europie. Dodatkowym utrudnieniem dla osób pragnących osiedlić się w tym kraju jest trudny klimat (mrozy do –40 stopni Celsjusza w niektórych częściach kraju, bardzo krótkie dni w okresie zimowym, porywiste wiatry znacznie obniżające odczuwalną temperaturę). Temperatury powyżej +30°C zdarzają się rzadko i nie występują w każdym roku. Okres bez przymrozków trwa od końca kwietnia do połowy października na Wyspach Alandzkich, na południu kraju od początku maja do końca września, na północy od początku czerwca do końca sierpnia, choć sporadycznie przymrozki mogą występować także w lipcu.

Pobyt w Finlandii

Obywatele polscy korzystają z prawa do swobodnego przepływu osób w ramach Unii Europejskiej oraz Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Dokumentem podróży uprawniającym do bezwizowego wjazdu i pobytu do 90 dni (niezależnie od jego celu) na terytorium Finlandii jest paszport lub dowód osobisty, przy czym zaleca się posiadanie paszportu. Przed wyjazdem należy się upewnić, czy dokument jest ważny, w wystarczająco dobrym stanie i czy pozwala na stwierdzenie tożsamości. Pobyt do trzech miesięcy nie wymaga obowiązku rejestracji. W przypadku pobytu dłuższego niż trzy miesiące należy zwrócić się do urzędu imigracyjnego zgodnego z miejscem zamieszkania w Finlandii celem zarejestrowania. Niezbędnymi dokumentami, wymaganymi w trakcie zgłoszenia pobytu będzie polski paszport lub dowód osobisty oraz potwierdzenie charakteru pobytu w Finlandii w postaci zaświadczenia od pracodawcy o istniejącym stosunku pracy w przypadku pracowników. Z kolei osoby samozatrudnione przedkładają informację o samozatrudnieniu, a studenci – zaświadczenie z uczelni oraz informację o posiadanym ubezpieczeniu. Pozostałe osoby przedkładają informację o posiadanych środkach utrzymania.

W Finlandii istnieje ponadto możliwość skorzystania z usług częściowo lub całkowicie bezpłatnej pomocy prawnej w biurach o nazwie oikeusaputoimisto. Biura te udzielają porad jedynie osobom fizycznym. Dane kontaktowe oddziałów poszczególnych biur znajdują się na stronie: http://www.oikeus.fi/oikeusapu/en/index/yhteystiedot.html

Bezpłatne porady prawne, skierowane głównie do osób, które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej świadczą także studenci pod kierunkiem pracowników naukowych Wydziału Prawa  w ramach działającej Helsińskiej Klinice Prawa działającej przy Uniwersytecie w Helsinkach. Kontakt mailowy (również w języku polskim): helsinki-law-clinic@helsinki.fi

Karty kredytowe i płatnicze są w powszechnym użyciu.

Różnica czasu w Finlandii w stosunku do Polski to + 1 godzina. Czas letni obowiązuje od ostatniej niedzieli marca do ostatniej niedzieli października.

Nazwy miejscowości – na tablicach drogowych oraz w nazwach ulic stosowane są napisy dwujęzyczne (fiński i szwedzki)

W Finlandii należy także złóż powiadomienie w sytuacji zakończenia pobytu w tym kraju w Urzędzie Cyfryzacji i Ewidencji Ludności (a więc DVV) oraz na poczcie. Powiadomienia tego można dokonać nie wcześniej niż na miesiąc przed wyprowadzką, lecz nie później niż tydzień po niej. Szczegółowe informacje na ten temat w języku angielskim znajdziesz na stronie DVV: https://dvv.fi/en/international-moving/

Osoby, które nie zgłoszą swojego wyjazdu z Finlandii, z perspektywy Urzędu Skarbowego (VERO) nadal mieszkają w Finlandii, a zatem wciąż powinny płacić podatki w tym kraju. Złożenie do Urzędu Skarbowego formularza (3817) o zmianie adresu za mieszkania nie jest wystarczające, ponieważ informuje tylko o zmianie adresu korespondencyjnego. Dopiero zgłoszenie wyjazdu w Urzędzie Cyfryzacji i Ewidencji Ludności (DVV) informuje o rzeczywistym opuszczeniu Finlandii.

Rynek pracy w Finlandii

Fiński rynek pracy jest niewielki. Istnieją jednak sektory (np. opieka zdrowotna, przemysł budowlany i metalurgiczny), w których wciąż istnieje zapotrzebowanie na pracowników.  Poszukiwanie pracy najlepiej rozpocząć jeszcze będąc w swoim kraju ojczystym. Popularnymi ofertami pracy są prace dla specjalistów, a wielu pracodawców poszukuje kandydatów za pośrednictwem mediów społecznościowych.

Od osób podejmujących zatrudnienie związane z wykonywaniem pracy umysłowej zasadniczo wymaga się dobrej znajomości języka angielskiego, a niejednokrotnie również przynajmniej podstawowej znajomości języka fińskiego, szwedzkiego lub rosyjskiego.

Kandydat ubiegający się o pracę w urzędach publicznych będzie musiał posiadać decyzję wydaną przez Komisję ds. Edukacji dotyczącej uznania dyplomu uzyskanego za granicą. Komisja Edukacji w decyzji dotyczącej uznania dyplomu określi, do jakiego rodzaju prac daje uprawnienia posiadany przez kandydata dyplom.

Komisja wydaje również opinie o zagranicznych dyplomach zawodowych. Opinia nie jest gwarancją kwalifikacji zawodowych i nie stanowi wytycznych do obowiązku zatrudnienia. Wydanie decyzji lub opinii jest odpłatne.

Pracodawca sektora prywatnego, nie ma obowiązku sugerowania się decyzjami wydanymi przez Komisję ds. Edukacji, jego ocena kandydata odbywa się głównie w oparciu o swoje własne zasady. Czasami jednak decyzja dotycząca uznania jest potrzebna również w sektorze prywatnym np. w prywatnym przedszkolu. Pozwolenia urzędowe wymagane są również do wykonywania niektórych zawodów,  na przykład osoba wykonująca zawód związany z opieką zdrowotną musi złożyć wniosek o przyznanie pozwolenia na jego wykonywanie do Urzędu Valvira nadzorującego dziedzinę socjalną i służbę zdrowia.

Oferty pracy zamieszczone są na stronach fińskiego Biura Zatrudnienia (www.mol.fi) oraz Europejskich Służb Zatrudnienia EURES (http://eures.europa.eu).

Podjęcie i świadczenie pracy

W Finlandii podejmowanie pracy bez zawarcia stosownej umowy jest niezgodne z prawem. Następnym krokiem po uzyskaniu zatrudnienia jest konieczność zarejestrowania pobytu w biurze służby migracyjnej (www.migri.fi) w miejscu zamieszkania oraz w miejscowym urzędzie podatkowym.

Przepisy regulujące warunki zatrudnienia nie są ujęte w jednolitym kodeksie pracy. Zastosowanie mają następujące akty prawne o charakterze ogólnym: ustawa o umowach pracy (Työsopimuslaki, 55/2001), ustawa o czasie pracy (Työaikalaki, 605/1996), ustawa o urlopach rocznych (Vuosilomalaki, 162/2005), ustawy o ubezpieczeniach od następstw nieszczęśliwych wypadków (tapaturmavakuutuslait) oraz branżowe układy zbiorowe pracy (työehtosopimukset) mające moc przepisów bezwzględnie obowiązujących (takich układów w Finlandii jest blisko dwieście).

Bliższe informacje dotyczące podstawowych norm pracy zawarte są na stronie internetowej inspekcji pracy: https://www.tyosuojelu.fi/web/en/employment-relationship

W wielu przedsiębiorstwach normy prawa pracy regulowane są korzystniejszymi układami zbiorowymi, dlatego obowiązujące norm prawa pracy mogą być różne dla każdego typu kontraktu.

Ogólne zasady prawa pracy w Finlandii dopuszczają zawieranie umów o pracę na piśmie (w postaci papierowej lub elektronicznej), jak również ustnie. Umowa zawarta ustnie powinna jednak zostać uzupełniona o informacje dotyczące warunków zatrudnienia. Umowa może być zawarta na czas określony lub nieokreślony. Okres próbny nie może być dłuższy niż sześć miesięcy. Pracodawca ma prawo do przedłużenia okresu próbnego, jeśli w jego trakcie pracownik był niezdolny do pracy przez co najmniej 30 dni. W takim przypadku pracodawca ma jednak obowiązek poinformowania pracownika o przedłużeniu okresu próbnego przed zakończeniem wstępnie ustalonego okresu próbnego. Umowa zawarta na czas określony wygasa po dacie, na jaki została zawarta lub gdy została zakończona praca będąca treścią zobowiązania. W okresie próbnym obie strony mają również prawo do rozwiązania umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia. Zabronione jest zawieranie z inicjatyw pracodawcy umów na czas określony, jeśli istnieją przesłanki do stwierdzenia, że ze względu na charakter powierzanej pracy zawarcie umowy na czas określony jest formą obejścia korzystnych dla pracownika gwarancji ochronnych, związanych z pracą na podstawie umowy na czas nieokreślony. Wystąpienie przedmiotowych przesłanek stwierdza sąd pracy na wniosek pracownika.

Obowiązkiem pracownika jest przestrzeganie norm bezpieczeństwa i higieny pracy oraz informowanie pracodawcy o wszelkich usterkach sprzętu oraz ryzyku związanym z użytkowaniem narzędzi pracy.

W sytuacji używania przez pracownika narzędzi pracy niezgodnie z ich przeznaczeniem lub z zasadami BHP, może on utracić możliwość dochodzenia odszkodowania z tytułu poniesionego uszczerbku na zdrowiu, będącego konsekwencją wypadku przy pracy.

W Finlandii nie ma przepisów określających płacę minimalną. Minimalne wynagrodzenie za pracę ustalane jest w układzie zbiorowym.

Pracownikowi przysługuje 2,5 dnia urlopu wypoczynkowego za każdy miesiąc przepracowany w pełnym roku rozliczeniowym, który na potrzeby spraw urlopowych liczony jest od 1 kwietnia do 31 marca kolejnego roku. W przypadku krótszego niż rok zatrudnienia, pracownik nabywa prawo do urlopu wypoczynkowego w wymiarze 2 dni za każdy przepracowany miesiąc. Fińskim pracownikom przysługują w ciągu roku 4 tygodnie płatnego urlopu latem oraz dodatkowy tydzień wakacji zimą.

W momencie choroby należy natychmiast powiadomić pracodawcę lub przełożonego o przyczynie swojej nieobecności. Natomiast w przypadku, kiedy pracodawca wymaga stosownego zaświadczenia należy skonsultować się z lekarzem. Wynagrodzenie chorobowe należy się za dzień choroby jeśli był to dzień roboczy dla pracownika.  Jeżeli choroba pracownika trwa dłużej i nie jest on w stanie pracować, zgodnie z prawem przysługuje mu wynagrodzenie za 9 dni roboczych następujących po dniu, w którym zachorował, jeśli byłyby to dla pracownika dni robocze. Jeżeli staż pracy pracownika na danym stanowisku trwa minimum jeden miesiąc, otrzyma on pełne wynagrodzenie. Jeżeli staż pracy wynosi mniej niż jeden miesiąc, pracownik otrzyma połowę (50%) swojego normalnego wynagrodzenia. Warto również sprawdzić obowiązującą w danej branży umowę zbiorową, gdyż może ona zawierać korzystniejsze zapisy dotyczące wynagrodzenia za czas choroby m.in. dotyczące dłuższego niż 9 dni okresu obejmującego pełne wynagrodzenie.

W przypadku chęci podjęcia pracy sezonowej w sektorach takich jak: rolnictwo, ogrodnictwo, prace związane z pielęgnacją lasów lub turystyka, czas jej trwania może wynosić do 9 miesięcy w okresie 12-miesięcznym.

W Finlandii czas pracy wynosi 37,5 godziny w tygodniu. Większość finlandzkich firm pracuje jednak w systemie 40-godzinnego tygodnia pracy. Powstałą różnicę pracodawcy wyrównują jednym dodatkowym i płatnym dniem wolnym w miesiącu – pekkaspäivä. Dozwolone jest także wypłacanie dodatku wyrównującego do wynagrodzenia – wysokość tego dodatku regulowana jest postanowieniami układów zbiorowych.

Zgodnie z obowiązującym prawem pracodawca ma także obowiązek potwierdzić, czy pracownik pochodzący z innego kraju ma prawo do wykonywania pracy w Finlandii. W przypadku obywateli Unii Europejskiej (EU), wystarczającym potwierdzeniem jest paszport lub dowód osobisty jednego z krajów członkowskich. Natomiast w przypadku obywateli z państw trzecich – pozwolenie na pracę. Pracodawca ma obowiązek przechowywania kopii dokumentu potwierdzającego prawo do wykonywania pracy lub potwierdzenie, że nie jest potrzebne wraz z innymi danymi pracownika. Kwestie te reguluje Ustawa o cudzoziemcach (Ulkomaalaislaki, §82).

Ponadto, zgodnie z fińskimi regulacjami osoba, której pracodawca nie wypłacił zaległego wynagrodzenia – w tym za okres, w którym dana osoba pozostawała na zwolnieniu lekarskim – może zażądać od pracodawcy w formie pisemnej wywiązania się z tego obowiązku, wskazując termin wypłaty (np. siedem dni). Po bezskutecznym upływie tego terminu istnieje możliwość wniesienia sprawy do sądu. Innym środkiem jest złożenie wniosku o przeprowadzenie kontroli przestrzegania praw pracowniczych w zakładzie pracy do inspekcji bezpieczeństwa pracy (Työsuojeluhallinto), która może stwierdzić naruszenia w tym zakresie i wnioskować o przywrócenie stanu zgodnego z prawem oraz nałożyć na pracodawcę karę.

Jeśli pracownik podejrzewa, że padł ofiarą przestępstwa wyzysku pracowniczego, może skorzystać z pomocy policją lub organizacji Victim Support Finland (RIKU). Kontakt ten może być poufny. Dane kontaktowe organizacji Victim Support Finland – email: help@riku.fi, tel: +358 40 632 9293.

W sytuacji, gdy pracodawca jest niewypłacalny, pracownik może ubiegać się o zabezpieczenie finansowe (po fińsku „palkkaturva”) w ośrodku KEHA. Taki wniosek można złożyć w formie elektronicznej Centrum KEHA https://keha-keskus.fi/palkkaturva (strona dostępna w języku fińskim i szwedzkim) lub złożyć wniosek w formie papierowej w Centrum KEHA.

W Finlandii dużą rolę odgrywają związki zawodowe, które oprócz negocjowania warunków zbiorowych układów pracy i monitorowania przestrzegania przez pracodawcę praw pracowniczych, dysponują możliwościami udzielenia ograniczonego wsparcia finansowego swoim członkom w określonych sytuacjach (np. niewypłacenia przez pracodawcę zaległego wynagrodzenia). Ponadto związki zawodowe zapewniają do pieniędzy wypłacanych w razie braku pracy oraz zapewniają fachową pomoc prawną w sytuacjach spornych z pracodawcą. Zasiłek dla bezrobotnych z kasy związkowej jest znacznie wyższy niż ten ogólnodostępny z KELA (fińskiego odpowiednika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych).

Pracodawca jest zobowiązany do ubezpieczenia każdego pracownika, którego zatrudnia na dłużej niż 12 dni w ciągu roku kalendarzowego. Pracownik, który uległ wypadkowi i nie posiadał ustawowego ubezpieczenia, mimo wszystko ma prawo do odszkodowania przewidzianego przez ustawę o ubezpieczeniu wypadkowym. Ocena wniosku i wypłata odszkodowań są wykonywane przez federację zakładów ubezpieczenia wypadkowego.

Pracodawca w sytuacjach zawierających przesłanki określone w ustawie o umowach o pracę może wstrzymać pracę i wypłatę wynagrodzenia bez rozwiązywania stosunku pracy. Jest to tak zwane postojowe, czyli lomautus. Procedury i terminy korzystania z postojowego określają: Ustawa o umowach o pracę (Työsopimuslaki) oraz pracownicze układy zbiorowe (työe htosopimukset). Pracownik może zostać w ten sposób wysłany na postojowe na czas nieokreślony lub na czas określony (do 90 dni). Może to nastąpić w pełnym lub niepełnym wymiarze godzin.

Przed wyjazdem do Finlandii pamiętaj o…

Zanim zdecydujesz się na wyjazd do Finlandii warto wcześniej zapoznać się z warunkami życia oraz obyczajami tego kraju. Wskazane jest także przemyślenie decyzji o ewentualnym podjęciu kursu językowego i podszkoleniu umiejętności komunikowania się w języku fińskim.

Pamiętaj żeby sprawdzić, czy wykonywanie twojego zawodu jest uregulowane przepisami i czy musisz wystąpić do przedstawicieli władz o przyznanie prawa do wykonywania swojego zawodu. Więcej informacji znajdziesz na stronie: www.oph.fi/tutkintojentunnustaminen.

Bezpośrednio przed wyjazdem pamiętaj o zabraniu ze sobą następujących rzeczy:

Ważny paszport lub dowód osobisty.

Curriculum Vitae (CV), list motywacyjny, referencje z ostatnich miejsc pracy, kserokopie dyplomów akademickich i certyfikaty kursów przetłumaczone na język fiński. Dodatkowo pamiętaj, aby dyplomy akademickie i certyfikaty kursów przetłumaczyć u tłumacza przysięgłego.

CV i list motywacyjny w wersji elektronicznej, by móc je ewentualnie modyfikować i uzupełniać.

Europejską Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego EKUZ – bezpłatną kartę, którą otrzymasz po wypełnieniu wniosku w Oddziale Wojewódzkim lub Delegaturze Narodowego Funduszu Zdrowia. Dzięki karcie w nagłej sytuacji będziesz mógł skorzystać z pomocy placówek medycznych.

Listę adresów i telefonów polskich placówek dyplomatycznych.

Odpowiednią sumę pieniędzy, która wystarczy do pierwszej wypłaty lub na powrót do domu, jeśli to będzie konieczne.

Rozmówki fińskie, ewentualnie angielskie.

Dodatkowe informacje

Więcej informacji na temat zasad przekraczania granicy – fińska Straż Graniczna: https://raja.fi/en/guidelines-for-border-traffic-during-pandemic, email rajavartiolaitos@raja.fi, infolinia +358 295 420100

Obywatelowi innego kraju, którego dane zostały zarejestrowane w systemie ewidencji ludności przyznawany jest fiński numer identyfikacyjny, czyli inaczej henkilötunnus. Jest on używany do identyfikacji osoby w kontakcie z fińskimi urzędami oraz dostawcami usług – m.in. bankami, ubezpieczycielami, prywatnymi firmami medycznymi. Z tego powodu jest właściwie niezbędny w Finlandii, podobnie jak numer PESEL w Polsce. Szczegółowe informacje na ten temat znajdziesz na tej stronie Urzędu Cyfryzacji i Ewidencji Ludności: https://dvv.fi/en/personal-identity-code#

Zakwaterowanie

Większość Finów, około 70%, posiada domy własnościowe. Ceny mieszkań różnią się znacznie w różnych częściach kraju. Ceny mieszkań w większych miastach, zwłaszcza stolicy są zdecydowanie wyższe niż w mniejszych miejscowościach. W roku 2026 Średnie ceny wynajmu mieszkania w Helsinkach wynoszą około 1 200-2 000 euro za miesiąc.

Na fińskim rynku mieszkaniowym działają duże firmy, np. Sato (https:// www.sato.fi/en) lub Lumo (https://lumo.fi/en), które wynajmują mieszkania, oferując umowy najmu w języku angielskim. Zazwyczaj wymagany jest roczny czas najmu. Oferty indywidualne, zamieszczone w mediach społecznościowych mogą być obarczone wysokim ryzykiem.

Umowę najmu i ewentualne zmiany do niej warto sporządzić na piśmie. Czynsz najmu jest zwykle płatny z góry w okresach miesięcznych. Wynajmujący może zażądać z góry kaucji w wysokości nieprzekraczającej trzymiesięcznego czynszu. Okres wypowiedzenia najmu mieszkania wynosi jeden pełny miesiąc kalendarzowy. Okres wypowiedzenia liczony jest od ostatniego dnia miesiąca kalendarzowego, w którym agent wynajmującego otrzymał wypowiedzenie. Umowa najmu krótkoterminowego może zostać wypowiedziana tylko w szczególnych przypadkach.

Osoby niebędące obywatelami Finlandii mogą swobodnie kupować nieruchomości lub udziały w fińskiej spółce mieszkaniowej. Zakup domu potwierdza akt własności, którego po dwa egzemplarze sporządzają sprzedający i kupujący.

Alternatywą dla wynajmu lub kupna domu jest prawo do zajmowania lokalu. Prawo do zamieszkania powstaje po podpisaniu umowy o użytkowanie i zapłaceniu części ceny zakupu lokalu tytułem opłaty za prawo do zamieszkania. W okresie takiego użytkowania należy również uiszczać miesięczną opłatę za użytkowanie. Właściciel domu nie może wypowiedzieć umowy najmu. Osoba posiadająca prawo do zamieszkania może sprzedać prawo do zamieszkania lub przenieść się z jednego domu do drugiego. Samego domu nie można kupić. Domy w układzie prawa własności dostępne są w największych miastach.

Istnieje również możliwość nabycia częściowego domu. W tym przypadku mieszkaniec kupuje określoną część domu (15%) i płaci czynsz. W późniejszym etapie istnieje możliwość zakupu przez mieszkańca całego domu.

Transport

Ceny transportu w Finlandii są dość wysokie. Najwygodniejszym sposobem dotarcia do Finlandii z zagranicy jest samolot. Lotnisko w Helsinkach ma połączenia z największymi miastami w Finlandii. Ceny lotów krajowych spadły w ostatnich latach i już taniej jest lecieć do północnej Finlandii niż jechać pociągiem. Natomiast jednorazowy bilet na autobus lub tramwaj w Helsinkach kosztuje około
3,20 euro, a bilet na pociąg jest jeszcze droższy. Taksówki w Finlandii są również droższe niż w innych krajach europejskich. Przykładowo, przejazd taksówką na krótkim dystansie kosztuje około 10-15 euro.

Podróże między mniejszymi skupiskami ludności mogą odbywać się autokarami dalekobieżnymi. Jednak rozkłady jazdy autokarów i autobusów zostały w ostatnich latach skrócone, więc bardziej praktyczne jest posiadanie samochodu na obszarach wiejskich.

W miastach, zwłaszcza w Obszarze Metropolitalnym Helsinek, można również obejść się bez samochodu. Ogólnie rzecz biorąc, plastikowa karta autobusowa służy do płacenia za transport lokalny. Można ją uzyskać w miejskim biurze transportu publicznego.

Fińska Agencja Transportu i Komunikacji zajmuje się rejestracją i kontrolą pojazdów. Odpowiada również za prawa jazdy i egzaminy na prawo jazdy. Możesz także prowadzić samochód w Finlandii, jeśli posiadasz unijne prawo jazdy wydane przez inne państwo członkowskie UE. Na autostradach nie ma opłat.

Opieka zdrowotna

Osoby ubezpieczone w polskim Narodowym Funduszu Zdrowia podróżujące po Finlandii lub przebywające w niej czasowo mają prawo do skorzystania w nagłych przypadkach z fińskiej publicznej opieki medycznej na podstawie Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego (karta EKUZ), którą można otrzymać przed wyjazdem w placówce NFZ. Posiadacze EKUZ przebywający w Finlandii czasowo co do zasady uprawnieni są również do korzystania z takich świadczeń zdrowotnych, bez wykonania których istniałoby ryzyko pogorszenia stanu zdrowia, jak np. w związku z leczeniem chorób przewlekłych. Kwestie te podlegają indywidualnej ocenie w każdym przypadku.

Należy pamiętać, że w Finlandii obowiązuje częściowa odpłatność za korzystanie z pomocy medycznej (np. kilkadziesiąt euro za wizytę lekarską lub za każdy dzień pobytu w szpitalu) oraz odpłatność za kupowane lekarstwa. Wydatki te pokrywa osoba, której udzielana jest pomoc medyczna.

Pracownik zatrudniony w Finlandii, ma prawo do publicznych usług opieki zdrowotnej pod warunkiem, że posiada ubezpieczenie społeczne w Finlandii. Jeśli pracownik posiada tylko adres tymczasowy ale nie posiada przypisanej gminy zamieszkania w Finlandii, powinien wystąpić do Centrum Spraw Międzynarodowych KELA o zaświadczenie, które będzie przedstawiał, by skorzystać z leczenia. Pracownik może uzyskać prawo do ubezpieczenia społecznego od razu po przeprowadzce do Finlandii, jednak po spełnieniu określonych warunków.  Bliższych informacji oraz sprawdzenia czy pracownik ma prawo do publicznej opieki zdrowotnej w Finlandii: https://www.kela.fi/how-to-apply-for-entitlement-to-medical-care-in-finland

Pracownik, który posiada ubezpieczenie zdrowotne na podstawie pracy w Finlandii, natomiast członek jego rodziny przebywa w innym kraju Unii Europejskiej (EU) lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG), Szwajcarii, Wielkiej Brytanii lub Irlandii Północnej może uzyskać w Finlandii prawo do objęcia ich w kraju zatrudnienia wsparciem w zakresie finansowania kosztów leczenia. Objęcie ubezpieczeniem członka rodziny jest możliwe w sytuacji, gdy członek rodziny nie posiadał ubezpieczenia zdrowotnego w kraju zamieszkania ze względu na pracę, prowadzenie działalności gospodarczej lub z innych powodów. KELA wydaje zaświadczenie o uprawnieniach do opieki (dokument/formularz S1), które członek rodziny musi zarejestrować w lokalnej placówce ubezpieczenia zdrowotnego. KELA wydaje także członkowi Twojej rodziny Europejską Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego (EKUZ). Zaświadczenie o prawie do opieki nie jest potrzebne, jeśli krajem zamieszkania członka Twojej rodziny jest inny kraj nordycki, Wielka Brytania lub Irlandia Północna. Wniosek o prawo do opieki zdrowotnej członków rodziny mieszkających za granicą znajdziesz tutaj: https://kela.toimipiste.net/lomakkeet/SV142-en glish.pdf

Fińskie ubezpieczenie zdrowotne daje możliwość ubezpieczonemu uzyskania częściowego zwrotu kosztów za zakupione lekarstwa przepisane przez fińskiego lekarza. Zwrot kosztów przysługuje po wydatkowaniu w danym roku 50 EUR na leki zakupione na podstawie recepty i obejmuje kwotę ustalaną procentowo w stosunku do wartości lekarstwa. Fiński Zakład Ubezpieczeń Społeczno-Zdrowotnych (KELA) może również zwrócić część opłat za prywatną wizytę lekarską (z wyjątkiem badań z zakresu medycyny pracy). Zwrot ten nie obejmuje kosztów związanych z pobytem w szpitalu.

System edukacji

Szkolnictwo w Finlandii jest powszechne, państwowe i bezpłatne. Obowiązkiem szkolnym w tym kraju objęci są uczniowie od 7. do 18. roku życia. Szkoła podstawowa trwa 9 lat. Jest on podzielony na dwa etapy: początkowy (6 lat), przedmiotowy (3 lata). W klasach 1-6 zajęcia prowadzone są przez jednego nauczyciela, dopiero od klasy siódmej zajęcia prowadzą nauczyciele przedmiotu. W niektórych szkołach istnieje też możliwość utworzenia dodatkowej klasy X przeznaczonej dla uczniów, którzy nie dostali się do szkoły średniej i pomimo ukończenia obowiązkowej nauki pragną uzupełnić wiedzę oraz poprawić wyniki w nauce potrzebne do ubiegania się o przyjęcie do szkół średnich. W Finlandii rodzice mogą zażądać odroczenia przyjęcia swojego dziecka do szkoły podstawowej na podstawie wyników testów psychologicznych, a jeśli to niezbędne – lekarskich, które wykażą, że dziecko nie jest pod względem psychicznym lub fizycznym gotowe do podjęcia nauki w szkole.

Po ukończeniu szkoły podstawowej uczniowie mogą kontynuować naukę w liceum lub szkole zawodowej. Licealiści w ramach programu edukacji mogą zdecydować w jakich dodatkowych zajęciach, poza przedmiotami obowiązkowymi będą uczestniczyć.

Rok szkolny składa się zwykle z 6 semestrów, które kończą się sesją egzaminacyjną. Egzamin maturalny stanowi zakończenie trzyletniej szkoły średniej. Matura obejmuje egzamin z przedmiotów obowiązkowych oraz kilku dowolnych przedmiotów nieobowiązkowych.

Uczniowie kontynuujący edukację w szkole zawodowej mogą również zdobyć wykształcenie średnie. Uczą się przedmiotów obowiązkowych, dodatkowych i zawodowych, a poza tym muszą odbyć praktyki zawodowe, które trwają ok. 5/6 miesięcy i są realizowane w miejscu pracy.

Szkoła średnia przeznaczona dla uczniów od 16 do 19 roku życia. Charakterystyczną cechą szkół średnich jest realizowanie procesu dydaktycznego w formie kursów oferujących indywidualny tryb nauczania. W szkołach fińskich nie ma klasówek i sprawdzianów.  Jeżeli nauczycielowi na tym zależy, może wprowadzić pewną próbną formę kontroli. Jedynym egzaminem obowiązkowym jest ogólny sprawdzian pod koniec cyklu nauczania II stopnia, lecz jego wynik ma charakter orientujący ucznia, nauczyciela i rodziców co do ewentualnych dalszych losów edukacyjnych ucznia.

Kwalifikacje zawodowe można również uzyskać w ramach przyuczenia do zawodu, na które składają się także kursy organizowane w placówkach oświatowych. Dodatkowym sposobem zdobycia potwierdzenia średniego wykształcenia zawodowego II stopnia można także uzyskać przystępując do zewnętrznych egzaminów potwierdzających kompetencje/ umiejętności zawodowe niezależnie
od sposobu ich nabycia, co jest uregulowane odrębną ustawą. Możliwe jest również ubieganie się o przyjęcie do średniej szkoły zawodowej II stopnia po ukończeniu ogólnokształcącej szkoły średniej II stopnia.

Płatne korepetycje w Finlandii są zabronione. W kłopotach i zaległościach w nauce obowiązkowo pomagają nauczyciele. Praca z uczniem odbywa się na terenie szkoły w czasie lekcji lub po zajęciach szkolnych.

Uczniowie mają zapewniony bezpłatny dostęp do wizyt w muzeach i zajęć dodatkowych,  do transportu – jeżeli szkoła jest oddalona o więcej niż dwa, a także do książek, zeszytów, kredek, długopisów, kalkulatorków, a nawet do laptopów oraz tabletów.

W Finlandii , podobnie jak w innych krajach Europy szkolnictwo wyższe jest trzystopniowe obejmujące: studia I stopnia – licencjackie lub inżynierskie, studia II stopnia – magisterskie, studia III stopnia – doktoranckie. Studia w tym kraju są bezpłatne. Studenci muszą jedynie zapłacić za zakup podręczników oraz innych pomocy dydaktycznych. Studia są realizowane na uniwersytetach, politechnikach
i akademiach sztuk pięknych.

W Finlandii nie kategoryzuję się uczniów pod względem ich trudności w nauce oraz według stopnia i rodzaju niepełnosprawności. Priorytetem jest jak najwcześniejsze wsparcie, które pomoże zapobiec pojawianiu się i pogłębianiu problemów. Duży nacisk w planowaniu wsparcia kładzie się elastyczność i dobór form pomocy uzależnionej od indywidualnych potrzeb opartej długofalowym planowaniu.   Jeśli dostępne w szkole wsparcie jest niewystarczające, wówczas nauczyciel lub nauczyciele ucznia wspólnie sporządzają wspólnie pisemną ocenę pedagogiczną i przypadku zaistnienia konieczności występują o wsparcie innych ekspertów. W Finlandii, gdy tylko jest to możliwe uczniowie korzystają z edukacji ogólnodostępnej, otrzymuje wsparcie w swojej szkole zgodnie z krajową podstawą programową. Jednak specjaliści we współpracy z uczniem i jego rodzicem lub opiekunem opracowują plan nauki. Wsparcie specjalne jest bardziej solidne, regularne i zindywidualizowane niż wsparcie ogólne. Możliwe jest oferowanie kilku form wsparcia jednocześnie. Specjalistyczne wsparcie uczeń otrzymuje w swojej  szkole do której uczęszcza w ramach różnych elastycznych rozwiązań, chyba że jego zapewnienie nieuchronnie wymaga przeniesienia ucznia do innej grupy lub szkoły.

Życie kulturalne i społeczne

Finlandia ma bogate życie kulturalne, szczególnie w obszarze metropolitalnym Helsinek. W Finlandii jest ponad 1000 muzeów, a także dziesiątki teatrów i sal koncertowych. Muzyka fińska tradycyjnie zyskała światową renomę dzięki kompozycjom Sibeliusa i Merikanto. W ostatnich latach sukcesy zagraniczne odniosły takie zespoły jak Sunrise Avenue i Nightwish, kompozytorka Kaija Saariaho
i dyrygent Esa-Pekka Salonen. Fińskie utwory wykorzystują różnorodne style, w tym głównie: Folk, Jazz i Metal. Muzyka fińska wyraża zarówno przywiązanie do ‍ziemi, jak i głęboki szacunek dla natury. Można to zauważyć w wielu utworach, które odzwierciedlają realia życia w surowym​ klimacie północnej Europy. Latem Finowie chętnie przebywają w swoich domkach letniskowych, a oferta kulturalna jest jeszcze bardziej zróżnicowana, również na obszarach wiejskich. Młodzi ludzie spędzają wakacje słuchając swojej ulubionej muzyki na festiwalach, a miłośnicy muzyki tanecznej chodzą na plenerowe potańcówki.

Poza zajęciami kulturalnymi Finowie zazwyczaj spotykają się poprzez aktywność fizyczną. Cztery różne pory roku w Finlandii oferują wspaniałe możliwości spędzania czasu na świeżym powietrzu, od jazdy na nartach, po piesze wędrówki i nordic walking. Piesze wędrówki i biwakowanie są w Finlandii bardzo łatwe, ponieważ swoboda przemieszczania się, czyli prawa każdego obywatela Finlandii oznaczają, że ludzie mogą swobodnie wędrować po łonie natury. W Finlandii istnieje również możliwość ćwiczeń w pomieszczeniach, szczególnie popularnymi przykładami są gry i sporty z piłką, takie jak hokej na lodzie i unihokej, a także pływanie.

Nocne życie w Finlandii również tętni życiem. Oprócz barów i restauracji popularne jest obecnie spędzanie wieczoru w kawiarni.

Istotną częścią fińskiej kultury jest sauna. Większość fińskich domów posiada przynajmniej po jednej saunie. Finlandia jest również znana jako ojczyzna gry Angry Birds, a ważnym kamieniem węgielnym fińskiej tożsamości jest Święty Mikołaj, który mieszka w Laponii.

Dochody i podatki

W Finlandii obowiązuje indywidualny i progresywny system podatkowy. Każda osoba pracująca w Finlandii posiada swoją kartę podatkową i zgodnie z nią naliczana jest wypłata. Dlatego w przypadku wynagrodzeń zawsze określana jest kwota brutto. Pracodawca nie ma możliwości podania jednolitej kwoty netto, ponieważ każdy pracownik może mieć inny procent podatków do odliczenia na karcie podatkowej. Na wysokość podatku wpływ ma wiele czynników, tj. wiek, miejsce zamieszkania, posiadanie dzieci, dojazdy do pracy, przynależność do kościoła i inne.

Oddzielnie naliczany jest podatek od dochodów kapitałowych (pääomavero), np. od odsetek od lokat pieniężnych czy wynajmu lokali.

Obcokrajowcy, którzy przepracują w Finlandii mniej niż 6 miesięcy płacą stały podatek w wysokości 35%. Jeśli pracownik niebędący obywatelem Finlandii pracuje w Finlandii dłużej niż sześć miesięcy, podlega opodatkowaniu w taki sam sposób, jak Finowie.

Pamiętaj, że pracując w Finlandii, musisz posiadać numer identyfikacji podatkowej (henkilötunnus). Aby go otrzymać, skontaktuj się z miejscowym urzędem podatkowym (https://www.vero.fi/en/).

Aby wpłacić zaliczkę na poczet podatku dochodowego, niezwłocznie po rozpoczęciu pracy (maksymalnie do końca pierwszego miesiąca, w którym rozpocząłeś pracę) zwróć się do miejscowego urzędu skarbowego. Jeśli zaniedbasz ten obowiązek, możesz zapłacić karę.

Urzędy skarbowe udzielają imigrantom wskazówek we wszystkich sprawach związanych z podatkami. Porady można również uzyskać dzwoniąc pod numer obsługi klienta administracji podatkowej.

System podatku VAT w Finlandii według stanu na marzec 2026 r. obejmuje cztery odrębne stawki: stawkę podstawową 25,5% (od września 2024 r.), pierwszą stawkę obniżoną 13,5% (od 1 stycznia 2026 r.), drugą stawkę obniżoną 10% (wyłącznie dla wybranych publikacji) oraz stawkę 0% (dla określonych transakcji eksportowych i międzynarodowych).

Koszty utrzymania

Zakupy spożywcze w Finlandii mogą być kosztowne, ale lokalne supermarkety i targi oferują szeroki wybór produktów. Oto przykładowe ceny niektórych produktów spożywczych pochodzące z popularnych w Finlandii dyskontów spożywczych:

Pieczywo:

• cena chleba wynosi około 3-5 euro
• duża bagietka = 1,39 euro

Owoce, warzywa:

• papryka czerwona 1 kg = 5,4 euro
• marchewka 1 kg = 1,45 euro
• pomidory 1 kg = 2,19 euro
• ziemniaki 1 kg = 1,50 euro
• jabłka 1 kg = 2,60 euro
• banany 1 kg = 2 euro
• pomarańcze 1 kg = 1 euro

Mięso, nabiał, jajka:

• ser żółty 400 g = 4,89 euro
• masło 200 g = 3,90 euro
• mleko 1 litr = 1,40 euro
• jajka 10 sztuk = 2 euro
• filet z piersi kurczaka 1 kg = 11 euro

Pozostałe:

• makaron 500g = 2 euro
• woda 1,5 l = 1,40 euro
• cukier 1 kg = 1,60 euro

Warto również odwiedzić lokalne targi, gdzie można znaleźć świeże produkty prosto od rolników. Ceny mogą być tam nieco niższe, a jakość produktów często jest wyższa. Na przykład, kilogram świeżych warzyw na targu może kosztować około 2-4 EUR, w zależności od sezonu i dostępności.

Życie prywatne (narodziny, małżeństwo, śmierć)

Narodziny

Rodzice lub opiekunowie dziecka muszą zarejestrować imię i nazwisko dziecka oraz język ojczysty w systemie informacji o ludności w ciągu trzech miesięcy od urodzenia dziecka. Dane rejestrowane są w jednostce Agencji Usług Danych Cyfrowych i Ludności, na terenie której zamieszkuje matka dziecka lub prowadzony jest rejestr ludności. Jeżeli dziecko zostanie członkiem kościoła ewangelicko-augsburskiego lub kongregacji prawosławnej, szczegóły zgłasza się szafarzowi udzielającemu chrztu.

Dziecko urodzone w Finlandii można zarejestrować w polskim urzędzie stanu cywilnego. W przypadku dzieci urodzonych w Finlandii zazwyczaj wymagane są następujące dokumenty:

• wniosek o transkrypcję aktu urodzenia  (dostępny w urzędzie konsularnym),
• oryginał wyciągu z fińskiej ewidencji ludności dotyczący narodzin dziecka, który zawiera imiona i nazwiska rodziców (dokument ten można uzyskać w DVV, nazywa się: Syntymätodistus /Birth Certificate, zalecane jest zamówienie tego dokumentu w języku fińskim wraz z tłumaczeniem pomocniczym na język polski na wielojęzycznym formularzu, bez tłumaczenia pomocniczego konieczne jest zamówienie osobnego, urzędowego tłumaczenia dokumentu),
• oryginał zaświadczenia z fińskiego szpitala, który potwierdza faktyczne miejsce urodzenia dziecka (ewentualną konieczność tłumaczenia należy indywidualnie potwierdzić z konsulatem).

Jeśli natomiast rodzice dziecka nie są małżeństwem, dodatkowo wymagany jest oryginał dokumentu poświadczającego ojcostwo wraz z urzędowym tłumaczeniem, może to być:

• oświadczenie o uznaniu rodzicielstwa przed narodzinami dziecka (jest to dokument podpisany przez ojca, matkę i uprawioną osobę przyjmującą oświadczenie ojca w obecności matki, dokument ten nazywa się: Lapsen syntymää edeltävä vanhemmuuden tunnustamisasiakirja / Document of acknowledgement of parenthood before the birth of a child ) lub,
• decyzja dotycząca ustalenia rodzicielstwa (dokument ten wystawia DVV po narodzinach dziecka, nazywa się: Pääthös venhemmuuden vahvistamisesta / Decision on establishment of parenthood.

UWAGA! DVV zazwyczaj przesyła ten dokument rodzicom z adnotacją, że został podpisany elektronicznie.  Jednak w polskim urzędzie wymagany jest dokument opieczętowany, dlatego warto skontaktować się z DVV i poprosić o podpisanie i opieczętowanie dokumentu celem przedstawienia go w innym kraju.

Urlop macierzyński zaczyna się najpóźniej na 6 tygodni przed wyznaczoną przez lekarza datą narodzin dziecka i trwa 3 miesiące. Po narodzinach dziecka wypłacany jest zasiłek rodzicielski. Na jedno dziecko przysługuje łączny okres 320 dni roboczych, a wiec na czas trwania urlopu rodzicielskiego. Taki zasiłek może otrzymywać osoba pracująca lub mieszkająca na stałe w Finlandii. Jeśli dziecko ma dwoje rodziców, każdy z nich otrzymuje zasiłek rodzicielski przez 160 dni roboczych. Równocześnie maksymalnie 63 ze 160 dni urlopu rodzicielskiego przysługującego rodzicowi może być przekazane drugiej osobie opiekującej się dzieckiem. Rodzinom wielodzietnym przysługuje więcej dni urlopu rodzicielskiego, na przykład rodzicom bliźniaków przysługuje 404 dni roboczych takiego urlopu. Na dziecko mieszkające poza granicami Finlandii także może przysługiwać zasiłek pod warunkiem, że osoba mieszka w Finlandii na stałe lub pracuje w Finlandii. Dziecko mogło urodzić się za granicą lub wyjechać z Finlandii po narodzinach. KELA otrzymuje informacje na temat pochodzenia dziecka i opieki nad nim z systemu ewidencji ludności. Jeśli dziecko urodzone za granicą nie jest zarejestrowane w fińskim systemie ewidencji ludności, a wiec nie posiada fińskiego numeru identyfikacyjnego, należy wysłać do KELA kopię zaświadczenia potwierdzającego, że jesteś rodzicem lub opiekunem dziecka.

Małżeństwo

Fińskie prawo nie dopuszcza możliwości zawierania małżeństwa przez osoby, które są już w związku małżeńskim. Wiek poniżej 18 lat i bliskie relacje rodzinne są również uważane za przeszkody do zawarcia małżeństwa.

Ewentualne przeszkody do zawarcia małżeństwa bada się przed ślubem. Może to zrobić Agencja Usług Cyfrowych i Danych o Ludności lub Kościół Ewangelicko-Augsburski lub Kościół Prawosławny, do którego należy jedno z przyszłych małżonków.

Sprawdzenie, przeszkód do zawarcia małżeństwa, odbywa się zgodnie z fińskim ustawodawstwem poprzez żądanie informacji z rejestru ludności. Jeżeli nie ma w nim informacji o cudzoziemcu, musi on przedstawić zaświadczenie o braku takich przeszkód (w tym informacji o stanie rodzinnym). Zaświadczenie wydane w kraju ojczystym cudzoziemca nie może być wystawione wcześniej niż
4 miesiące przed datą małżeństwa. Zaświadczenie potwierdzające brak przeszkód do zawarcia małżeństwa należy złożyć u sekretarza przed ślubem. Przyszli małżonkowie muszą podać nazwisko (nazwiska), które przyjmą.

W Finlandii ceremonia zaślubin może odbyć się w Agencji Usług Cyfrowych i Danych o Ludności, w sądzie rejonowym lub kościele albo w ośrodku obsługującym inną wspólnotę religijną. Małżonkowie mają prawo do wzajemnego majątku. Prawo to można zmienić za pomocą umowy przedmałżeńskiej, która musi zostać zarejestrowana w Agencji Usług Cyfrowych i Danych Ludności.

Rozwód jest możliwy po sześciomiesięcznym okresie ugodowym lub jeśli małżonkowie mieszkają osobno od dwóch lat. Dzieci zazwyczaj mają prawo spotykać się z obojgiem rodziców po rozwodzie.

Rejestracja związków partnerskich

Dwie osoby tej samej płci mogą zawrzeć związek małżeński w Finlandii (nowelizacja ustawy z 1 marca 2017 r.).

Problemy wychowawcze

Gdy osoba niepełnoletnia popełniła przestępstwo, zażywała narkotyki lub doświadczyła przemocy w rodzinie policja zgłasza o tym opiece społecznej, która może podjąć decyzję o zabraniu młodego człowieka z domu i pracuje z nim oraz jego rodziną na rzecz zażegnania danej sytuacji.

Gdzie szukać pomocy w razie nagłych wypadków?

• Telefon ratunkowy: 112
• Ogólnokrajowy telefon informacyjny o usługach Biur Zatrudnienia i ofertach pracy:
• Ambasada RP w Helsinkach: (+358) 9 618 280

Poziom przestępczości w Finlandii jest średni. Należy uważać na coraz częstsze kradzieże kieszonkowe, zwłaszcza w dużych centrach handlowych, na dworcach, w zaludnionych centralnych punktach miast i podczas imprez masowych.

Kradzież należy bezzwłocznie zgłosić w najbliższym komisariacie policji. Protokół policyjny będzie potrzebny do uzyskania odszkodowania od ubezpieczyciela. Jak najszybciej musisz zastrzec zgubione lub skradzione karty płatnicze i kredytowe. Jeśli zgubisz lub stracisz paszport lub inny dokument podróży, powinieneś nie tylko zgłosić to na policję, lecz także w miarę szybko skontaktować się z Ambasadą RP.

Adresy polskich placówek dyplomatycznych

Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Republice Finlandii

Ambasada RP w Helsinkach

adres: Armas Lindgrenin tie 21, 00570 Helsinki

telefon: +358 9 618 28 120

e-mail: helsinki.amb.info@msz.gov.pl

Elektroniczna Skrzynka Podawcza (ESP): /AmbHelsinki/SkrytkaESP

Referat ds. konsularnych i Polonii

adres: Armas Lindgrenin tie 21, 00570 Helsinki

telefon: +358 9 618 28 103

e-mail: helsinki.konsul@msz.gov.pl

Elektroniczna Skrzynka Podawcza (ESP): /AmbHelsinki/SkrytkaESP

Wizyty osobiste

Poniedziałek, środa 13.00-16.00

Wtorek, czwartek, piątek 9.00-12.00

Konieczne jest zarezerwowanie wizyty w systemie e-konsulat. Prosimy o przybycie o wyznaczonej godzinie, gdyż nie dysponujemy poczekalnią dla interesantów.

Obsługa telefoniczna

Poniedziałek, środa 10.00-12.00

Wtorek, czwartek, piątek 13.00-15.00

W sytuacjach nagłych i nadzwyczajnych dotyczących zagrożenia życia, wypadków, zgonów i innych sytuacji wymagających pilnej interwencji konsula możliwy jest kontakt na numer dyżurny +358 503 818653

Wykaz najprzydatniejszych zwrotów po fińsk

Dzień dobry – Hyvää huomenta (rano)/ Hyvää päivää (popołudniu)/ Hyvää iltaa (wieczorem)

Do widzenia – Näkemiin

Dobranoc – Hyvää yötä

Dziękuję – Kiitos

Przepraszam – Olen pahoillani/Anteeksi

Nazywam się… – Minun nimeni on …

Skąd pochodzisz? – Mistä olet kotoisin?

Pochodzę z Polski – Olen Puolasta

Miło mi Cię poznać – Hausta tavata

Czy mówisz po angielsku? – Puhutko englantia?

Szukam pracy – Etsin työtä

Przepraszam, nie rozumiem – Anteeksi, en ymmärrä

Przepraszam, zgubiłem/łam się. Czy mógłbyś mi pomóc? – Anteeksi, olen eksynyt. Voitko auttaa?

Która jest godzina? – Mitä kello on?

Ile to kosztuje? – Kuinka paljon tämä maksaa?

Gdzie jest najbliższy bank, posterunek policji, szpital/przychodnia lekarska/przychodnia dentystyczna? – Mistä voin löytää läheisimmän pankin/poliisiaseman/sairaalan/lääkärin/hammaslääkärin?

 

Autor:

Anna Stokłosa – Doradca EURES, Śląska Wojewódzka Komenda OHP

Źródła:

Niniejszy informator został sporządzony w oparciu o materiały internetowe

https://pl.wikipedia.org/wiki/Finlandia

https://www.gov.pl/web/finlandia/praca-i-pobyt

https://www.gov.pl/web/finlandia/finlandia—zasady-wjazdu-aktualizacja-na-biezaco

https://eures.ec.europa.eu/living-and-working/living-and-working-conditions/

https://www.turysta.org/telefony-alarmowe-i-informacyjne-w-finlandii

https://www.gov.pl/web/finlandia/ambasada

https://www.konsulaty.net

https://dziennikurzedowy.msz.gov.pl/resource/Finlandia%20poradnik.pdf

https://ec.europa.eu/employment_social/empl_portal/SSRinEU/Your%20social%20security%20rights%20in%20Finland_pl.pdf

Informator ekonomiczny – Polska w Finlandii – Portal Gov.pl

https://tyoelamanpelisaannot.fi/pl/abc/poznaj-swoje-prawa-i-obowiazki/#umowy-o-praceoznaj swoje prawa i obowiązki – Zasady dotyczące życia zawodowego w Finlandii